Thema Mundi: Η Φιλοσοφική και Γεωμετρική Αρχιτεκτονική της Ελληνιστικής Αστρολογίας

 

Αποκωδικοποιώντας τον Κοσμικό Χάρτη

Το Thema Mundi, ο «Χάρτης του Κόσμου», αποτελεί ένα από τα πιο κομψά και θεμελιώδη διδακτικά εργαλεία της Ελληνιστικής αστρολογικής παράδοσης. Η αξία του δεν έγκειται στην κυριολεκτική του ερμηνεία ως ένας υποτιθέμενος χάρτης της αρχής του κόσμου, αλλά στην εξαιρετική του ικανότητα να λειτουργεί ως μια οπτική απόδειξη της συνεκτικής κοσμολογικής φιλοσοφίας που διέπει τις βασικές αρχές της ωροσκοπιακής αστρολογίας. Είναι ένας ζωντανός μηχανισμός που αποκαλύπτει τη βαθιά γεωμετρική αρμονία και τη φιλοσοφική συνοχή που συνδέει τους πλανήτες, τα ζώδια, τους οίκους και τις όψεις σε ένα ενιαίο σύστημα.

Η ιστορική του σημασία επιβεβαιώνεται από πηγές που εκτείνονται σε αιώνες, από αστρολόγους όπως ο Paulus Alexandrinus και ο Firmicus Maternus (4ος αι. μ.Χ.) έως τον Θράσυλλο (1ος αι. μ.Χ.), προσωπικό αστρολόγο του αυτοκράτορα Τιβέριου. Οι ρίζες του ανάγονται σε ακόμη παλαιότερες, σχεδόν μυθικές μορφές όπως ο Anubio, ο Nechepso, ο Petosirus και, κυρίως, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Για να αποκρυπτογραφήσουμε αυτή την αρχιτεκτονική, είναι απαραίτητο να αναλύσουμε πρώτα τα δομικά στοιχεία που συνθέτουν τη λογική του, ξεκινώντας από την κεντρική έννοια της αίρεσης και την βαθύτερη σημασία των πλανητών.

Για την πλήρη κατανόηση της εσωτερικής λογικής του Thema Mundi, η εξοικείωση με δύο θεμελιώδεις έννοιες της Ελληνιστικής αστρολογίας είναι απαραίτητη. Η πρώτη είναι η έννοια της αίρεσης (Sect) και η δεύτερη είναι οι Δυνάμεις των πλανητών. Αυτές οι έννοιες δεν είναι απλές λεπτομέρειες, αλλά το ίδιο το «αλφάβητο» του συστήματος, οι πρωταρχικές δυνάμεις που το Thema Mundi οργανώνει σε ένα συνεκτικό και κομψό σύνολο.

Η Δυαδικότητα της Αίρεσης (Sect)

Η έννοια της αίρεσης αποτελεί κεντρικό άξονα της Ελληνιστικής σκέψης, διαιρώντας τους πλανήτες σε δύο διακριτές ομάδες, την Ημερήσια και τη Νυχτερινή.

• Ημερήσια Αίρεση: Περιλαμβάνει τον Ήλιο, τον Δία και τον Κρόνο.
• Νυχτερινή Αίρεση: Περιλαμβάνει τη Σελήνη, την Αφροδίτη και τον Άρη.

Ο Ήλιος καθορίζει την αίρεση ενός χάρτη: αν βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα (άξονας Ωροσκόπου-Κατερχόμενου), ο χάρτης είναι Ημερήσιος. Αν βρίσκεται κάτω, είναι Νυχτερινός. Η λογική πίσω από την ένταξη των κακοποιών πλανητών (Κρόνος, Άρης) στην αντίθετη αίρεση από τη φύση τους είναι η «μέτριαση»: η θερμότητα της ημέρας μετριάζει την ψυχρότητα του Κρόνου, ενώ η ψυχρότητα της νύχτας μετριάζει την υπερβολική θερμότητα του Άρη. Η έννοια επεκτείνεται στα ημισφαίρια του χάρτη και στα ζώδια (τα αρσενικά είναι ημερήσια, τα θηλυκά νυχτερινά).

Η αποτελεσματικότητα ενός πλανήτη εξαρτάται από το αν ανήκει στην «ευνοούμενη αίρεση» (Sect in Favor). Όταν ένας πλανήτης είναι στην αίρεσή του, στο σωστό ημισφαίριο και σε ζώδιο της ίδιας αίρεσης, η δράση του είναι πιο εποικοδομητική. Οι ευεργέτες της ευνοούμενης αίρεσης λειτουργούν με επιμέλεια για το καλό του ατόμου. Οι κακοποιοί της ευνοούμενης αίρεσης μπορούν επίσης να δράσουν προς όφελός του, απομακρύνοντας εμπόδια. Αντίθετα, ένας ευεργέτης «εκτός αίρεσης» μπορεί να φέρει πειρασμούς, ενώ ένας κακοποιός «εκτός αίρεσης» μπορεί να προκαλέσει σοβαρά εμπόδια.

Η Σημασία των Πλανητών

Οι πλανήτες στο Ελληνιστικό σύστημα δεν είναι απλώς σύμβολα, αλλά ενεργοί δρώντες με συγκεκριμένες, θεμελιώδεις λειτουργίες. Αυτές οι αρχετυπικές σημασίες αποτελούν την κινητήρια δύναμη πίσω από τις αλληλεπιδράσεις που απεικονίζει το Thema Mundi.

• Ήλιος: Επιλογή (Selection), συμπεριλαμβανομένου του νου και της σοφίας (η ικανότητα να επιλέγεται το χρήσιμο από το μη χρήσιμο) και της δράσης (η ικανότητα επιλογής μιας πορείας δράσης).
• Σελήνη: Συσσώρευση (Accumulation), συγκέντρωση πόρων, συμπερίληψη.
• Ερμής: Αμφισβήτηση (Contestation), ανταγωνισμός, αποσταθεροποίηση.
• Αφροδίτη: Συμφιλίωση (Reconciliation), ενοποίηση.
• Άρης: Διαχωρισμός (Severance), αποκοπή, αφαίρεση. Σημαίνει συγκεκριμένα την ανάδρομη κίνηση, όταν κάτι χάνεται ή αφαιρείται από το άτομο.
• Δίας: Σταθεροποίηση (Stabilization), επιβεβαίωση, συμμαχίες.
• Κρόνος: Απόρριψη (Rejection), αποκλεισμός, άρνηση. Ο Κρόνος είναι επίσης εξαπάτηση.

Αυτές οι έννοιες δεν είναι τυχαίες. Αποτελούν τους θεμελιώδεις «δρώντες» στο κοσμικό δράμα που το Thema Mundi σκηνοθετεί με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια. Η κατανόησή τους μας επιτρέπει να δούμε πώς η ίδια η δομή του χάρτη ενσωματώνει και εκδηλώνει αυτές τις αρχές με έναν τρόπο που είναι ταυτόχρονα λογικός και συμβολικά πλούσιος.

Η Αρχιτεκτονική του Thema Mundi: Η Λογική πίσω από τη Δομή

Η δομή του Thema Mundi δεν είναι αυθαίρετη. Αντιθέτως, αποτελεί ένα σκόπιμα σχεδιασμένο σύστημα που βασίζεται στις αρχές της συμμετρίας, της φιλοσοφικής σημασίας και της γεωμετρικής αρμονίας. Κάθε στοιχείο της διάταξής του, από την επιλογή του Ωροσκόπου μέχρι την κατανομή των πλανητικών κυβερνητών, αποκαλύπτει ένα βαθύτερο επίπεδο λογικής.

Ο Ωροσκόπος στον Καρκίνο: Μια Φιλοσοφική Επιλογή

Σε αντίθεση με τη σύγχρονη πρακτική που συχνά τοποθετεί τον Κριό στον πρώτο οίκο, το Ελληνιστικό Thema Mundi ξεκινά με τον Καρκίνο στον Ωροσκόπο. Αυτή η επιλογή είναι βαθιά φιλοσοφική και συμβολική, βασισμένη σε πολλούς λόγους:

1. Η Σύνδεση με το Θερινό Ηλιοστάσιο: Η είσοδος του Ήλιου στον Καρκίνο σηματοδοτεί το θερινό ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη ημέρα του έτους στο βόρειο ημισφαίριο, μια στιγμή μέγιστου φωτός.
2. Η Φύση της Ζωής και της Τροφής: Ο πρώτος οίκος αντιπροσωπεύει τη «Ζωή και την Πνοή». Η φύση του Καρκίνου ως ζώδιο «τροφής» και «υποστήριξης» και της κυβερνήτριάς του Σελήνης ως πλανήτη «συγκέντρωσης» και «συμπερίληψης» καθιστούν αυτή την τοποθέτηση απόλυτα συμβατή με τη σημασία του οίκου.
3. Ιστορικές και Μυθολογικές Παραπομπές: Η επιλογή αυτή ενδέχεται να συνδέεται με παλαιότερες παραδόσεις, όπως οι μεσοποταμιακές πεποιθήσεις για τις πύλες των ψυχών στα ηλιοστάσια (Καρκίνος και Αιγόκερως) ή η έναρξη του αιγυπτιακού νέου έτους το καλοκαίρι με την ηλιακή ανατολή του Σείριου.

Η Συμμετρία των Κυβερνητών των Οίκων (Domicile Lords)

Η ανάθεση των πλανητών ως κυβερνητών των ζωδίων (domicile lords) αποκαλύπτει μια εκπληκτική γεωμετρική κομψότητα. Η διάταξη ξεκινά από τα δύο Φώτα, που κυβερνούν τα ζώδια του καλοκαιριού: η Σελήνη κυβερνά τον Καρκίνο και ο Ήλιος τον Λέοντα. Από αυτόν τον κεντρικό άξονα, οι υπόλοιποι πλανήτες κατανέμονται συμμετρικά προς τα έξω: Ερμής (Δίδυμοι, Παρθένος), Αφροδίτη (Ταύρος, Ζυγός), Άρης (Κριός, Σκορπιός), Δίας (Ιχθύες, Τοξότης) και τέλος ο Κρόνος (Υδροχόος, Αιγόκερως). Είναι ιστορικά ενδιαφέρον ότι στην παλαιότερη περσική αστρολογική παράδοση, ο Ήλιος ήταν κυβερνήτης τόσο του Λέοντα όσο και του Καρκίνου, καθώς η Σελήνη θεωρείτο ότι κινείται υπερβολικά γρήγορα για να κυβερνά ένα ζώδιο.

Αυτό το συμμετρικό σχήμα δημιουργεί φυσικούς άξονες πλανητικών αντιθέτων: Φώτα-Κρόνος, Ερμής-Δίας και Αφροδίτη-Άρης. Οι πυρηνικές τους σημασίες είναι διαμετρικά αντίθετες: ενώ η Αφροδίτη συμφιλιώνει και ενώνει, ο Άρης διαχωρίζει και αποκόπτει. Ενώ ο Ερμής αποσταθεροποιεί και αμφισβητεί, ο Δίας σταθεροποιεί και επιβεβαιώνει. Ενώ τα Φώτα επιλέγουν και συμπεριλαμβάνουν, ο Κρόνος απορρίπτει και αποκλείει. Αυτή η κομψή αρχιτεκτονική δεν είναι απλώς μια αισθητική επιλογή· είναι ο ίδιος ο κινητήρας που γεννά την ποιοτική φύση των πλανητικών όψεων, αποδεικνύοντας ότι στην Ελληνιστική κοσμοθεωρία, η γεωμετρία και το νόημα είναι αδιαχώριστα.

Σε αυτό το σημείο αποκαλύπτεται μία από τις πιο σημαντικές «αποκαλύψεις» του Thema Mundi: ο τρόπος με τον οποίο η γεωμετρική σχέση των κυβερνητών των ζωδίων με τα Φώτα (Ήλιο και Σελήνη) δημιουργεί και ορίζει την ποιοτική φύση των βασικών πλανητικών όψεων. Η φύση ενός πλανήτη συνδέεται άρρηκτα με τη γεωμετρική σχέση (όψη) που σχηματίζουν τα ζώδια που κυβερνά με τα ζώδια των Φώτων.

 

Πλανήτης & Όψη	Ανάλυση της Σχέσης
Αφροδίτη (Ελάσσων Ευεργέτης) - Εξάγωνο	Τα ζώδια που κυβερνά η Αφροδίτη (Ταύρος και Ζυγός) σχηματίζουν όψη εξαγώνου με τον Καρκίνο και τον Λέοντα αντίστοιχα. Έτσι, η αρμονική και συμφιλιωτική φύση της Αφροδίτης συνδέεται άμεσα με την ήπια αρμονική όψη του εξαγώνου.
Άρης (Ελάσσων Κακοποιός) - Τετράγωνο	Τα ζώδια του Άρη (Κριός και Σκορπιός) σχηματίζουν όψη τετραγώνου με τον Καρκίνο και τον Λέοντα. Με αυτόν τον τρόπο, η συγκρουσιακή και διαχωριστική φύση του Άρη ταυτίζεται με τη δυσαρμονική και γεμάτη ένταση όψη του τετραγώνου.
Δίας (Μείζων Ευεργέτης) - Τρίγωνο	Τα ζώδια του Δία (Τοξότης και Ιχθύες) σχηματίζουν όψη τριγώνου με τον Λέοντα και τον Καρκίνο. Η σταθεροποιητική και υποστηρικτική φύση του Δία συνδέεται με την πιο ευεργετική και ρέουσα αρμονική όψη, το τρίγωνο.
Κρόνος (Μείζων Κακοποιός) - Αντίθεση	Τα ζώδια του Κρόνου (Αιγόκερως και Υδροχόος) βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τον Καρκίνο και τον Λέοντα. Η απορριπτική φύση του Κρόνου συνδέεται λογικά με την όψη της άμεσης αντιπαράθεσης και της πόλωσης, την αντίθεση.

Αυτή η εκπληκτική αντιστοιχία αποδεικνύει ότι η φύση των όψεων δεν είναι μια αυθαίρετη, αλλά μια λογική συνέπεια της αρχιτεκτονικής του συστήματος κυριαρχιών. Η εσωτερική συνοχή επεκτείνεται και σε άλλες θεμελιώδεις έννοιες, όπως οι εξάρσεις και οι πλανητικές χαρές.

Η οργανωτική αρχή της αίρεσης (Sect) δεν περιορίζεται στην αρχική κατάταξη των πλανητών ή στη γένεση των όψεων. Διαπερνά και άλλες θεμελιώδεις δομές, όπως οι εξάρσεις και οι χαρές των πλανητών, αποδεικνύοντας την εντυπωσιακή εσωτερική συνέπεια και την πολυεπίπεδη λογική του Ελληνιστικού συστήματος.

Ο Κανόνας της Αντίθετης Αίρεσης στις Εξάρσεις

Η διάταξη των πλανητικών εξάρσεων (exaltations) ακολουθεί μια εξίσου κομψή αρχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ένας πλανήτης βρίσκεται σε έξαρση σε ένα ζώδιο του οποίου ο κυβερνήτης ανήκει στην αντίθετη αίρεση. Για παράδειγμα, ο ημερήσιος Ήλιος βρίσκεται σε έξαρση στον Κριό, ζώδιο που κυβερνά ο νυχτερινός Άρης. Αυτός ο κανόνας μπορεί να ερμηνευθεί ως μια μορφή «φιλοξενίας» ή «μοιράσματος» της κυριαρχίας μεταξύ των δύο αιρέσεων, δημιουργώντας μια δυναμική ισορροπία.

Υπάρχουν δύο εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τη λογική του συστήματος:

1. Ερμής στην Παρθένο: Ο Ερμής βρίσκεται σε έξαρση στο ίδιο ζώδιο που κυβερνά. Αυτή η δυαδικότητα συνάδει απόλυτα με την εγγενώς διττή και ευμετάβλητη φύση του Ερμή, ο οποίος μπορεί να ανήκει και στις δύο αιρέσεις.
2. Σελήνη στον Ταύρο: Η Σελήνη, ένας νυχτερινός πλανήτης, βρίσκεται σε έξαρση στον Ταύρο, ζώδιο που κυβερνά η επίσης νυχτερινή Αφροδίτη. Η λογική εδώ βασίζεται στη συμβατότητα: και οι δύο πλανήτες έχουν μια δεκτική και φιλόξενη φύση, καθιστώντας αυτή τη σχέση αρμονική.

 Η Αιρετική Διάταξη της Πλανητικής Χαράς

Η έννοια της πλανητικής «χαράς» (Joys) αναφέρεται στον οίκο όπου κάθε πλανήτης εκφράζεται με τον πιο φυσικό τρόπο. Η τοποθέτησή τους ακολουθεί αυστηρά τη λογική της αίρεσης: οι ημερήσιοι πλανήτες «χαίρονται» σε οίκους πάνω από τον ορίζοντα, ενώ οι νυχτερινοί σε οίκους κάτω από αυτόν.

• Ήλιος (Ημερήσιος) στον 9ο οίκο: Οίκος του «Βασιλιά» και της πνευματικής αυθεντίας.
• Δίας (Ημερήσιος) στον 11ο οίκο: Οίκος των ευεργετικών συμμαχιών και της προστασίας (patronage).
• Κρόνος (Ημερήσιος) στον 12ο οίκο: Οίκος της απομόνωσης. Είναι ένας «κατιόντας» (cadent) οίκος που δεν συνδέεται με τον Ωροσκόπο μέσω κύριας όψης, επιτρέποντας στον μείζονα κακοποιό να προκαλέσει τη λιγότερη ζημιά.
• Ερμής (Διττός) στον 1ο οίκο: Το «πηδάλιο» του χάρτη, γεφυρώνοντας το πάνω και το κάτω ημισφαίριο, αντικατοπτρίζοντας τη φύση του Ερμή.
• Σελήνη (Νυχτερινή) στον 3ο οίκο: Οίκος του οικείου περιβάλλοντος και της καθημερινής επικοινωνίας.
• Αφροδίτη (Νυχτερινή) στον 5ο οίκο: Οίκος της χαράς, της διασκέδασης και της δημιουργικότητας.
• Άρης (Νυχτερινός) στον 6ο οίκο: Οίκος των εχθρών και των τραυματισμών. Η τοποθέτησή του εδώ θεωρείται οριακά καλύτερη από αυτή του Κρόνου στον 12ο, καθώς ο 6ος οίκος σχηματίζει τρίγωνο με τον σημαντικό 10ο οίκο.

Το Thema Mundi αποδεικνύεται πολύ περισσότερο από ένα απλό ιστορικό τεχνούργημα. Είναι μια πλήρης και συνεκτική οπτική απόδειξη των θεμελιωδών αρχών της Ελληνιστικής αστρολογίας, κωδικοποιημένη με έναν τρόπο που είναι ταυτόχρονα απλός στη σύλληψη και βαθύς σε φιλοσοφικό περιεχόμενο. Μέσα από τη γεωμετρική του κομψότητα, αποκαλύπτει τη λογική πίσω από τις πλανητικές κυριαρχίες, τη φύση των όψεων, τις εξάρσεις και τις χαρές, συνδέοντάς τες όλες με την κεντρική οργανωτική αρχή της αίρεσης.

Για τον σύγχρονο ερευνητή και αστρολόγο, η μελέτη του Thema Mundi προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να κατανοήσει τη διαχρονική λογική και την εκπληκτική εσωτερική συνοχή που βρίσκεται στην καρδιά της δυτικής ωροσκοπιακής παράδοσης. Αναδεικνύει τη δομή της όχι ως ένα σύνολο αυθαίρετων κανόνων, αλλά ως ένα βαθιά μελετημένο φιλοσοφικό σύστημα, του οποίου η εσωτερική κομψότητα παραμένει το ίδιο ισχυρή και αποκαλυπτική σήμερα, όπως ήταν και πριν από δύο χιλιετίες.

Μαριάννα Μπατζέρη

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

"Το να κατευθύνεις υπεύθυνα τον εαυτό σου σημαίνει πως κάνεις την εκλογή - και μαθαίνεις από τις συνέπειες"... CARL ROGERS ψυχολόγος

Η παραδοσιακή αστρολογία αγνόησε το γεωκεντρικό φαινόμενο που προκαλείται από την τροχιά του Ερμή. Αυτός ο πλανήτης που ποτέ δεν απομακρύνεται πάνω από 28 μοίρες από τον Ήλιο, έχει μια ιδιαίτερη εκκεντρική τροχιά (ο μόνος πλανήτης με πιο εκκεντρική τροχιά είναι ο Πλουτωνας) και σχηματίζει δυο ξεχωριστούς τύπους ηλιακών συνόδων. Στην πιο επιταχυνόμενη φάση της καθημερινής του κίνησης είναι ο ταχύτερος από όλους τους πλανήτες. Όταν βρίσκεται στην θέση της μέγιστης λαμπρότητας (14 μοίρες από τον Ήλιο), ο Έρμης είναι το τρίτο λαμπρότερο σώμα στον ουρανό, μετά τον Ήλιο και την Σελήνη.

ΔΥΟ ΤΥΠΟΙ ΣΥΝΟΔΩΝ ΕΡΜΗ - ΗΛΙΟΥ

Επειδή ο Ερμής καταλαμβάνει στο ηλιακό σύστημα μια ηλιοκεντρική θέση εσωτερικά της γηινης τροχιας,συμμετεχει σε δυο είδη γεωκεντρικών ηλιακών συνόδων, την κατώτερη και την ανώτερη.
Η ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο Έρμης βρίσκεται ηλιοκεντρικά σε σύνοδο και πλησιέστερα προς την Γη, παρεμβαλλόμενος μεταξύ Γης και Ήλιου, οπότε έχει την φύση Νέας Σελήνης (Νέος Ερμής). Αυτό συμβαίνει όταν ο Έρμης είναι οπισθόδομος, και τότε αρχίζει ο ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ.

Η ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Ο Ερμής Βρίσκεται ηλιοκεντρικά σε αντίθεση με την Γη. Αυτό συμβαίνει όταν ο Έρμης έχει ορθή κίνηση (και την υφή της Πανσεληνου) και τότε αρχίζει ο ΕΠΙΜΗΘΕΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ.

Ο ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Ο Προμηθαικος κύκλος του Ερμή ανταποκρίνεται στο αύξον ημισφαίριο της σχέσης Ήλιου - Έρμη. Ο κύκλος αυτός χαρακτηρίζεται από μια λειτουργία του Ερμή που <προπορεύεται του Ήλιου>, με άλλα λόγια ο Ερμής ανατέλλει η διασταυρώνει τον ωροσκόπο (στην κατεύθυνση των δεικτών του ρολογιού) πριν από τον Ήλιο. Υπάρχουν δυο φάσεις του Προμηθαικου κύκλου –μια με τον Έρμη οπισθόδομο και μια με τον Έρμη ορθοδρομο.

ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΟΣ Αρχίζει στην κατώτερη σύνοδο, όταν ο Ερμής επιταχύνει την κίνηση του,διοχετευοντας έτσι ενέργεια στην Γη με τον πιο εστιακό τρόπο. Ο νους του ατόμου είναι ιδιαίτερα εστιασμένος και έντονα αντίθετος προς την ενστικτώδη φύση, αναζητώντας ανεξαρτησία..

ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΟΡΘΟΔΡΟΜΟΣ Αρχίζει όταν ο Έρμης βρίσκεται στην μεγαλύτερη απόσταση από τον Ήλιο. Ο νους καθιερώνεται στην ίδια του την φύση. Όταν η ταχύτητα του Έρμη ξεπερνάει αυτή του Ήλιου, η λειτουργία του γίνεται πολύ έντονη και εξωτερικεύεται έντονα. Η ταχύτητα του είναι σχεδόν στο μέγιστο όταν λαμβάνει χώρα αυτή η σύνοδος.

Ο ΕΠΜΗΘΕΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Ο Επιμηθεικος κύκλος του Ερμή ανταποκρίνεται στο φθίνον ημισφαίριο της σχέσης Ηλίου - Έρμη. Ο κύκλος αυτός χαρακτηρίζεται από έναν Ερμή που ανατέλλει μετά τον Ήλιο. Όπως και στον προμηθαικο κυκλο.υπαρχουν δυο φάσεις με τον Ερμή οπισθόδρομο και τον Έρμη ορθοδρομο.

ΕΠΙΜΗΘΕΙΚΟΣ ΟΡΘΟΔΡΟΜΟΣ Αρχίζει όταν η ταχύτητα της ημερησίας κίνησης του Ερμή αρχίζει να επιβραδύνεται, στην ανώτερη σύνοδο. Οι νοητικές λειτουργίες είναι ανακλαστικές και αντικειμενικές και προηγείται η ανάγκη της εκλογίκευσης και υπάρχει η δυνατότητα της σωστής εκτίμησης της πραγματικότητας. Ο νους δεν προτρέχει σε συμπεράσματα από μόνος του, όπως στον προμηθαικο κύκλο, αλλά οδηγεί ανθρώπους και καταστάσεις.

ΕΠΙΜΗΘΕΙΚΟΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΟΣ Ο νους είναι φιλοσοφικος,ωστοσο κάπως προσκολλημένος στην παράδοση. Νοητική ενδοσκόπηση που κατευθύνεται προς μια εσωτερική πραγμάτωση.

Ο ΕΡΜΗΣ ΣΑΝ ΔΕΙΚΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΑΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ

Ο κύκλος του Ερμή παρέχει την βασική δομή για ένα σύστημα διερεύνησης που αποκαλύπτει ή τουλάχιστον υποδεικνύει, την ικανότητα και τον τρόπο με τον οποίο το άτομο χρησιμοποιεί το μυαλό του σαν μια κατευθυντηρία δύναμη. Στο σύστημα αυτό λαμβάνονται υπ οψιν τα εξής

1- Η θέση του Έρμη σχετικά με τον Ήλιο
2- Η Ημερησία ταχύτητα της Σελήνης
3- Οι όψεις μεταξύ Ερμή - Αφροδίτης και Άρη

ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

ΕΡΜΗΣ 14-28 ΜΟΙΡΕΣ ΜΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ Νους διψασμένος για μάθηση και ελεύθερος, ανεπηρέαστος απο εσωτερικές αντιδράσεις και συναισθήματα. Λειτουργεί μέσα στην δική του περιοχή και οδηγεί το άτομο ανάμεσα στα βιώματα της ζωης.

ΕΡΜΗΣ 0-14 ΜΟΙΡΕΣ ΜΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ Διψασμένος νους,αν και ελεγχόμενος από την θέληση. Πιο συνειδητός και συγκρατημενος απο τον προηγούμενο.

ΕΡΜΗΣ 14-28 ΜΟΙΡΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ Γνωστικό μυαλό, χρησιμοποιεί την εμπειρία και την κρίση σαν οδηγούς, αν και συχνά του λείπει η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και λειτουργεί αποσπασματικά.

ΕΡΜΗΣ 0-14 ΜΟΙΡΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ Γνωστικό μυαλό, αλλά με αυτοσυνείδηση και ελεγχόμενο από την προσωπικότητα.

ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Η μέση ημερήσια κίνηση της Σελήνης είναι 13 μοίρες. Οπότε κινείται αργότερα θεωρείται <αργή>, ενώ όταν κινείται ταχυτέρα λογαριάζεται σαν <ταχεία>. Στο ωροσκόπιο, η ημερησία ταχύτητα της Σελήνης δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιδρά στις εμπειρίες της ζωης.

ΤΑΧΕΙΑ ΣΕΛΗΝΗ Το άτομο έχει γρήγορες αντιδράσεις στις εμπειρίες και στις ανάγκες που δημιουργούν.

ΑΡΓΗ ΣΕΛΗΝΗ Οι πράξεις του ατόμου είναι προσεχτικές και μελετημένες. Μπορεί να είναι αργό και πλαδαρό στην ανταπόκριση προς τις ανάγκες και τις προκλήσεις της ζωης,αλλα τείνει λιγότερο απο άλλους στις βιαστικές ενέργειες και την κακή κρίση.

ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Ο κύκλος του Ερμή σε σχέση με την ταχύτητα της Σελήνης χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο το άτομο χειρίζεται τις εμπειρίες καθώς και το σύνολο της νοητικής του ιδιοσυγκρασίας.

ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΑΡΓΗ ΣΕΛΗΝΗ Δείχνει μια ζυγισμένη αίσθηση κατευθυντηρίας νοημοσύνης

ΠΡΟΜΗΘΑΙΚΟΣ ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΤΑΧΕΙΑ ΣΕΛΗΝΗ Το άτομο μπορεί να διαθέτει ασυνήθιστη νοητική αντίληψη, αν και τείνει στην ανυπομονησία και την σπατάλη ενέργειας.

ΕΠΙΜΗΘΕΙΚΟΣ ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΑΡΓΗ ΣΕΛΗΝΗ Χαρακτηρίζει κάποιον που μπορεί να είναι νοητικά αποτραβηγμένος και αντικοινωνικός. Οι γενικεύσεις και τα συμπεράσματα βασίζονται συχνά στις προσωπικές θέσεις και την κατανόηση του ατόμου. Δυσχέρειες στην προσπάθεια να προκαλέσει αλλαγές στον κύκλο των βιωμάτων του.

ΕΠΙΜΗΘΕΙΚΟΣ ΕΡΜΗΣ ΚΑΙ ΤΑΧΕΙΑ ΣΕΛΗΝΗ Δίνει μια ζυγισμένη αίσθηση κατευθυντήριας νοημοσύνης




ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΑΛΛΟΙΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΗ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ
*Ευχαριστούμαι τον Κ. Κορωνάκη που μας επέτρεψε να αναδημοσιεύσουμε το παρόν άρθρο
Για περισσότερα επισκεφθείτε το http://www.uranialab.info/

Ο αποσυμβολισμός της Κυκλώπειας και η Ποσειδώνια λήθη .

Ολόκληρη η ελληνική μυθολογία φαίνεται ότι είναι ένα σύστημα αλληγορικών εννοιών .Οποίος καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει αυτές τις έννοιες σίγουρα θα βρεθεί μπροστά σε θαυμαστές και αναντίρρητες αλήθειες , για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να βουτήξεις σε βαθιά νερά. Σχεδόν όλες οι θρησκείες , οι φιλόσοφοι και οι πνευματικοί άνθρωποι του κόσμου τις περισσότερες φορές ότι είχανε να πουν το λέγανε μέσα από παραβολές, μύθους , διηγήματα ακόμα και παραμύθια ! Γιατί όμως συμβαίνει αυτό ?




Το πνεύμα και ο νους των περισσότερων ανθρώπων είναι γεγονός ότι βρίσκεται σε παιδική ηλικία. Αυτός είναι ο λόγος που ο Όμηρος έγραψε την Οδύσσεια οπού στα σχολεία μας την δίδασκαν σαν παραμύθι . Αυτό το ιστορικό πρόσωπο δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητό από την πλειοψηφια των ανθρώπων παρά μόνο γράφοντας ένα έπος που μοιάζει με διήγημα , ιστορία , παραμύθι . Το πνεύμα αυτού του ποιητή – ραψωδού ήταν τόσο μεγάλο όσο μεγάλο είναι και το δικό μας πνεύμα μπροστά στα μάτια των παιδιών που τους λέγαμε παραμύθια ,για να τους περάσουμε κάποιο μήνυμα και να τους πλάσουμε την συνείδηση , γνωρίζοντας ότι εάν του λέγαμε την αλήθεια δεν θα μας καταλάβαιναν ποτέ..

Ο Ποσειδώνας αστρολογικά σχετίζεται με την φαντασία, την πλάνη, την απατή και γενικά την στέρηση της α-αληθείας , αρχίζοντας από την ετοιμολογία της λέξης (αλήθεια )το α είναι στερητικό και υποδηλώνει την έλλειψη λήθης. δύο είναι οι πιο σημαντικές περιγραφές στην ιστορία που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τις ιδιότητες αυτού του πλανήτη σε σχέση με τον άνθρωπο , η πρώτη είναι από την περιγραφή του ομήρου στην Οδύσσεια για τον γιο του Ποσειδώνα τον Κύκλωπα Πολύφημο και η δεύτερη από τον μύθο των αρχαίων Ελλήνων για το πώς δημιουργήθηκε ο άνθρωπος
Παραθέτω στην συνεχεία αποσπάσιμα από την ΓΚΕΜΜΑ του Δ. Λιαντίνη οπού γίνεται ένας σαφής αποσυμβολισμός της κυκλώπειας σε φιλοσοφικό επίπεδο


Καθότανε κάποτε η μεριμνά και έπλαθε ένα αγαλματάκι από πυλό , ώσπου εμφανίστηκε ο Δίας και τότε η μεριμνά παρακάλεσε τον θεό τον θεών να φυσήξει για να του δώσει ζωή και σαν αντάλλαγμα αυτό να τον προσκυνάει , -Μετά χαράς,, της απαντάει ο Δίας.
Πιάνει , φυσάει τη λάσπη.
Κι αμέσως το πλάσμα ζωντάνεψε. Καθόντανε κι οι δύο, και χαίρουνταν το έργο τους.
-Και πώς να το βαφτίσουμε; ρωτά η Μέριμνα. Λέω να τουδώσω τ' όνομα μου. Εγώ δεν τό 'πλασα;
-Όχι, λέει ι ο Δίας. Το δικό μου τ' όνομα θα δώσουμε. Γιατί εγώ του φύσηξα ζωή.
Έτσι, πιάστηκαν οι δύο θεοί, και τράβαγαν, ο ένας από δω ο άλλος από κει. Δεν έβρισκαν την άκρη Τότε σηκώνεται από τα χώματα η Γη, η Humus, και με το στόμα του Κρόνου, δικάζει, και δίνει τη λύση.

- Ούτε το δικό σου, ούτε το δικό σου. Το δικό μου όνομα θα λάβει, εδίκασε. Εσύ, Μέριμνα, που τό 'πλασες, θα το δυναστεύεις και θα το κατέχεις σε όλη του τη ζωή. Εσύ, Δία, που τού 'δωσεςζωή και γνώση, θα το οδηγάς και θα πλουταίνεις το μυαλό του. Για να σε δοξάζει, και να σε σέβεται. Κι όταν θα πεθαίνει, η
πνοή του θα γυρίζει σε σένα. Το όνομα όμως θα το λάβει από μένα. Γιατί από δικά μου στοιχεία συντελέστηκε.. Και σαν στερέψει ο χρόνος που του ορίστηκε , πάλι σε μένα θα ξαναγυρίζει. Από μένα λοιπόν, τη Humus, θα το φωνάξουμε homo. Που πάει να ειπεί άνθρωπος.


. Ο Μαρτίνος Χάιντεγγερ, ο δάσκαλος του Σαρτρ, ο πιο γνήσιος
από τους πέντε φιλοσόφους της Φιλοσοφίας της Ύπαρξης, είναι ο κατεξοχήν φιλόσοφος που είδε τους ανθρώπους στη σχέση τους με τη μέριμνα. Και με βάση τη σχέση του κάθε ανθρώπου με τη μέριμνα, τους διαιρεί σε δύο κατηγορίες. Η μια κατηγορία είναι οι Πλείστοι. Είναι αυτοί που τους έχει απορροφήσει η μέριμνα. Την κατηγορία αυτή ο Χάιντεγγερ την ονομάζει ≪Ο δημώδης υποστασιακός τύπος≫, ή το Man. Η λέξη man στη γερμανική γλώσσα είναι αόριστη αντωνυμία και σημαίνει τις, κάποιος. Η δεύτερη κατηγορία είναι οι Ελάχιστοι. Ποσοστό ένας στους μύριους ή ένας στις εκατό μυριάδες. Είναι εκείνοι που ο καημός και το μεράκι τους για τον άνθρωπο και τη μοίρα του τους απορροφά σε τέτοιο βαθμό, ώστε αντιστρέφοντας το σχήμα ζουν έξω από τη μέριμνα και την οντολογική λήθη. Ζουν, δηλαδή, μέσα στην αλήθεια της ύπαρξης. Ετούτοι, οι δεύτεροι, ζουν και τους δέρνει μια τρέλα ιερή. Βασανίζουνται, υποφέρνουν, αγωνιούν. Βοούν μόνοι τους
στην ερημιά, στα άγρια μεσάνυχτα, στις από-γκρεμνες σπηλιές του ≪τί είναι;≫ και στις κώχες του ≪τί πρέπει;≫ Είναι η φυσική σχιζοφρένεια της μεγαλοφυίας. Η πρώτη κατηγορία, το man που σημαίνει κάποιος, σημαίνεικαι κανείς. Λέμε λ.χ. την πρόταση: ημπορεί να ειπεί κάποιος ότι η ζωή είναι έμορφη. Αλλά την ίδια πρόταση τη λέμε κι έτσι: ημπορεί να ειπεί κανείς ότι η ζωή είναι ομορφη. Επομένως το man, το κάποιος του Χάιντεγγερ, είναι και το κανένας.
Αυτή είναι η έννοια ότι ζούμε στην οντολογική λήθη, ότι ζούμε αλλά δεν υπάρχουμε. Ότι είμαστε ο κανένας.


Όταν ο Οδυσσέας έφτασε στο νησί του κύκλωπα Πολύφημου, έμελλε να ζήσει μια περιπέτεια φρίκης που δεν είχε το όμοιο της.
Καθότανε και κοίταζε ετούτον το θηριάνθρωπο, πού 'χε στη μέση το κούτελο ένα μάτι σα μαύρο φεγγάρι
σαν είδε σε λίγο το γιγάντιο εκτόπισμα ν' αρπάζει τα συντρόφια του δύο δύο, να τα χτυπά στην πέτρα σαν κουτάβια, να συντρίβουνται και να καταρρέουν τα κόκαλα τους με το σαλαγητό σπιτιού που θρουβαλιάζεται συθέμελο- σαν είδε να ρουφάει από το σπασμένο κρανίο τα μυαλά τους, σα νά 'πινε το γάλα καρύδας,
τότε... Ε' τότε ήταν που του λύθηκαν τα μέλη. Χέρια, πόδια, μυαλό, γλώσσα, νεύρα, τά 'χασε ούλα. Και τα δόντια του να χτυπάνε σα βουρλισμένα κρόταλα.
- Τωώρα... βατάρισε. Τώρα ούτε η Αθηνά δε με σώνει.Ζάρωσε απόμακρα, καθότανε, και περίμενε χωρίς να περιμένει.
Ποσειδώνα μου, η χάρη σου. Τι πήγες και γέννησες!
τραύλισε. Με ποια δράκαινα έσμιξες και τό 'καμες ετούτο το αμπλάκημα; Ετούτο το κολοσσαίον πανικού; Εκοίταζε πολλή ώρα, και συλλογιότανε πάλι.
- Κι ακούς εκεί; Να τονε λένε Πολύφημο! Εξακουστό, δηλαδή, και φημισμένο στο ντουνιά. Αυτό δεν είναι όνομα,
μπόγια μου. Αυτό είναι ο ανθός των ονομάτων. Σαν όλους τους δοξασμένους ανθρώπους της εποχής μου. Που τους ακούει ο κόσμος στα ράδια και στις εφημερίδες. Το όνομα του είναι τίτλος και κατάθεση της φήμης και της δόξας. Ετότες ήταν που βρήκε το δικό του όνομα. Από ψυχολογία φόβου και εναντίωσης τού 'ρθε η έμπνευση για το δικό του όνομα, που θά 'λεγε στον Κύκλωπα, εάν τον ερωτούσε. Αφού αυτός είναι το άπαντο της φήμης, εγώ θα είμαι το
τίποτα .
Εκεί τον εξεχώρισε ο Κύκλωπας ανάμεσα στο παραλοϊ-σμένο κοπάδι των συντρόφων του. Και τον ερώτησε.
- Και πώς σε λένε εσένα, λεβέντη μου; Πού 'σαι και
τσιρβελής.
Ο Οδυσσέας μάτιασε καρσί το χαλκωματένιο ταψί της
μουσούδας του Κύκλωπα και αποκρίθηκε.
- Κανένα. Κανένα με φωνάζουνε, Κύκλωπα, η μάνα κι ο
πατέρας μου, κι όλοι μου οι σύντροφοι.
Ούτις εμοί γ' όνομα. Οντιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ήδε πατήρ
ήδ' άλλοι πάντες εταίροι1.
Ο Κύκλωπας εγέλασε με τη σαγόνα, με τις πλάτες, και με την
παραυτίδα του.
- Όνομα και τούτο. Ακούς Κανένας! Μα κι ο βλάκας στους βλάκες να ήσουνε, καημένε, κι ο βασιλιάς των ποντικών, θά 'χες ένα όνομα της προκοπής.
Ύστερα τα πράγματα επήρανε κατεβασιά ορυμαγδού. Ο Οδυσσέας έβλεπε και μέτραε. Μια βραδυά δύο σύντροφοι. Δύο βραδυές τέσσερες σύντροφοι. Τρεις βραδυές έξι σύντροφοι

Τότες ήρθε ο καιρός, για να μπει στο μυαλό του η Αθηνά. Ο καιρός, με την έννοια που το λέγανε οι έλληνες. Η κατάλληλη στιγμή, που αλλίμονό σου αν την αφήκεις και προσπεράσει.
Κουβαλάει το δυνατό κρασί από τα ασκιά・ μεθάει κουνουπίδιτον Κύκλωπα- περιμένει να βουλιάξει στον υδράργυρο του ύπνου-ξύνει με το μπαλταδάκι κοφτερά τη μύτη του παλουκιού・ τιπαλούκι, δηλαδή, αυτό ήταν ολόκληρο κατάρτι- και ύστερα το
καίει στη φωτιά.Κι όταν ο Πολύφημος ξερνοβολά και ροχαλίζει, σα νακατρακυλάνε στη ροβόλα δέντρα ξερριζωμένα και χαλικω-σιές,του το μπήγει στο μάτι μ' ένα ουααά! που το παλούκι έφτασε ως το μυαλό. Έτσι έκαμε τον κόκλη καίκο. Το μονόφθαλμο τυφλό. Ο Οδυσσέας δύο λιθοπέτια μακρυά, καβάλα στο καράβι του, σα νά 'τανε καβάλα στην ευνή της Κίρκης, γυρίζει και κοιτάει στο νησί. Εεεέ, Πολύφημε. Άτσαλε και χάχα! Αν σε ρωτήσουνε ποτές ,ποιος σου πούλησε την άγρια τυφλομάρα στο φεγγί σου, που ένατό 'χες και κείνο όρτσα, να τους ειπείς ο Οδυσσέας. Ο γιος- τουΛαέρτη. Την περιπέτεια την άρχισε ο Κανένας και την ετελείω-
σε ο Οδυσσέας.

. Η ιστορία αυτή στο νησί του Κύκλωπα είναι η
ζωή του καθένα μας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο κάθε
άνθρωπος του μέλεται να ζήσει τη δική του Κυκλώπεια. Είτε στο
ρόλο του Οδυσσέα, είτε στο ρόλο των συντρόφων. Όχι βέβαια του
Κύκλωπα. Γιατί ο Κύκλωπας είναι ο λόγος της φύσης και ο
ορισμός της μοίρας μας.
Ξεκινάμε τη ζωή μας ανυπόστατοι, αδοκίμαστοι, ανύπαρκτοι,
ανώνυμοι. Ξεκινάμε μέσα στην οντολογική λήθη, και μέσα στην
αδιαφανή ομίχλη της μέριμνας. Αυτή μας παλεύει, να μη δέσουμε
δεσμούς συναγωγούς φιλίας με τη βαθύτερη ουσία της ύπαρξης
μας.

Ο καθένας μας ξεκινά με το όνομα Κανένας.
Αν ξεφύγουμε ετούτη την πανίσχυρη βαρυτική δύνα-
μη, που μας τη φόρτωσαν οι θεοί, ο Δίας η Μέριμνα η Γη, φενάκη
και δόλωμα, για να μη νιώθουμε άκοπα και χάρισμα το πολύτιμο
νόημα της ίδιας της ζωής μας・ αν φτάσουμε να πληρώσουμε το
ακριβό λύτρο που αξιώνει η φύση και η ουσία της ανθρώπινης
μοίρας μας・ αν αλλάξουμε το μουσικό μας τρόπο, πηδώντας από
τον απλοϊκά υποστασιακό στον αυθεντικά υπαρκτικό άνθρωπο,
από τη φλογέρα του βοσκού στο φλάουτο του Μότσαρτ (Zauberflote),
από το Man στην Existenz, από το Ουτις στο Οδυσσέας・ αν
γίνει να κινήσουμε λειτουργικά τη διαλεκτική μας σχέση με το
πρόβλημα της ουσίας και του βάθους της ζωής μας・ αν
περπατήσουμε το βραχύ μας βίο έξυπνοι και εγρήγοροι, και όχι
κοιμισμένοι και νεκροί που σαλαγιούνται σαν πρόβατα στο
Γιοφύρι της Λόντρας ή στην οδό Πανεπιστημίου,
τότες έχουμε νικήσει το φοβερό Κύκλωπα και τη φυλακή της
σπηλιάς του. Ελαξουργήσαμε την άμορφη και άσχημη πέτρα του
Κανένας, και μέσα από το σκοτάδι της ανεβάσαμε στο φως τον
άνθρωπο με όνομα.

Πλούτωνας

Ο Πλούτωνας ή Άδης ήταν αδελφός του Δία, του Ποσειδώνα, της Ήρας, της Δήμητρας και της Εστίας.. Στο μοίρασμα του κόσμου ο κλήρος τον ανέδειξε κυρίαρχο του κόσμου των νεκρών.
Σύντροφος και προστάτης του βασιλείου του ήταν ο σκύλος Κέρβερος που φύλαγε τις πύλες του Άδη. Στο βασίλειό του δε δεχόταν κανένα ζωντανό και μόνο μερικοί ήρωες κατάφεραν να φτάσουν εκεί και να γυρίσουν πίσω: ο Θησέας, ο Οδυσσέας, ο Ορφέας και ο Ηρακλής. Ένα κύριο χαρακτηριστικό του Πλούτωνα ήταν και η περικεφαλαία που του χάρισαν οι Κύκλωπες.
Ο Πλούτωνας έστελνε τους νεκρούς σε δύο διαφορετικά μέρη: τους άδικους και ασεβείς στον Τάρταρο, όπου οι Ερινύες τους μαστίγωναν με φίδια και τους πύρωναν με λαμπάδες, και τους δίκαιους στα Ηλύσια Πεδία.
Σύζυγός του ήταν η Περσεφόνη (κόρη της αδερφής του Δήμητρας) την οποία έκλεψε στη Σικελία. Μετά από παράκληση της Δήμητρας προς το Δία, ο Πλούτωνας επέτρεψε στην Περσεφόνη να ζει με τη μητέρα της έξι μήνες κάθε χρόνο.
Ο πρωτόγονος όμως άνθρωπος, ο ελάχιστα γνωρίζων περί της ψυχής και των λειτουργιών της και ολίγο καιρό διαθέτοντας για την εξέτασή τους, ονόμασε Άδη τον σκοτεινό και μυστηριώδη εκείνον θεό ο οποίος αρπάζει τους αγαπητούς του και τον οποίον ουδείς εκ των ζώντων είδε ποτέ, εκτός ολίγων εξαιρέσεων. Μετά την τιτανομαχία, στην οποίαν έλαβε μέρος φέροντας επί της κεφαλής την «κυνήν» (περικεφαλαία από δέρμα κυνός, ή οποία τον καθίστα αόρατο), ο Άδης απεσύρθη στα βασίλεια του και εκεί καθήμενος επί χρυσού θρόνου υποδέχεται τους νεκρούς και αποφασίζει την τύχη τους, δικάζοντας αυτούς μετά του Αιακού, του Μίνωα και του Ραδάμανθυ. Ο Άδης είχε πολλά ονόματα απονεμόμενα σ’ αυτόν ανάλογα με τις διάφορες ενέργειες. Αυτός λέγονταν Μέλας, Κρατερός, Πελώριος, Πελώριος, Στυγερός, Αμείλιχτος, Ίφθιμος, Αδάμας, Αδάμαντος, Άδμητος, Αγησίλαος (άγων τους λαούς), Πολυδεύγμων (πολλούς δεχόμενος), Πολυδέκτης, Ζαγρεύς (ο συλλαμβάνων), Πυλάρτης (φύλακας των Πυλών του Άδη), Παγκοίτης, Κλύμενος, Εύβουλος, Πλουτεύς, Πλούτων. Τα τελευταία αυτά επίθετα αποδόθηκαν για την έκφανση του ως θεού της εφορίας και των θησαυρών της Γης.

Ποσειδώνας

Αφού νίκησε τον Κρόνο ο Δίας έγινε δικαιωματικά αρχηγός των θεών του Ολύμπου και μοίρασε τον κόσμο και με τα δυο του τα αδέρφια. Εκείνος κράτησε τη γη και τον αέρα, στον Πλούτωνα έδωσε το βασίλειο του Κάτω Κόσμου και στον Ποσειδώνα τη βασιλεία της Θάλασσας. Ήταν ο πιο μεγάλος απ' τα αγόρια του Κρόνου ο Ποσειδώνας, ωστόσο υποτάχτηκε αμέσως στον Δία. Και πάντοτε, όσο και να γκρίνιαζε εκτελούσε τις εντολές του.
Έγινε Θεός της Θάλασσας, αλλά και όλου του υγρού στοιχείου δηλαδή των λιμνών, των ποταμών και των πηγών. Οι αρχαίοι Έλληνες τον φαντάζονταν μεγαλοπρεπή με λευκή γενειάδα και να κρατάει πάντα την φοβερή του τρίαινα με την οποία ανακάτευε τη θάλασσα και δημιουργούσε τρικυμίες. Πίστευαν ακόμα ότι ο Ποσειδώνας δημιουργούσε τους σεισμούς γι' αυτό λεγόταν και Κοσμοσείστης.
Γιος του Κρόνου και της Ρέας και αδελφός του Δία κατοικούσε πότε στον Όλυμπο και πότε στο παλάτι του στα βάθη της θάλασσας, όπου ζούσε και η γυναίκα του, η Νηρηίδα Αμφιτρίτη. Κατά μια εκδοχή μεγάλωσε στη Ρόδο όπου, μετά την ένωσή τους με την Αλία, αδελφή των Τελχινών, γεννήθηκαν έξι γιοι και μια κόρη, η Ρόδη, που έδωσε το όνομά της στο νησί. Ήταν πατέρας ακόμα του Θησέα, αλλά και του Προκρούστη και του Σκίρωνα και γιγάντων: των δίδυμων Ώτου και Εφιάλτη (από την ένωσή του με την Ιφιμέδεια, κόρη του βασιλιά της Θεσσαλίας), του Τιτυού (από την Ελαρά, κόρη του Ορχομενού και του Ωρίωνα (από την Ευρυάλη, κόρη του Μίνωα. Θεωρούνταν ακόμα εξημερωτής του πρώτου αλόγου αλλά και γεννήτορας του μυθικού αλόγου Πήγασου.

Ουρανός

Ο Ουρανός και η Γαία έκαναν πολλούς απογόνους: τους Τιτάνες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόχειρες. Επειδή μισούσε τα παιδιά του τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά στα έγκατα της γης. Αν και αυτή η κακή πράξη τον γέμιζε με ευχαρίστηση, η Γαία θύμωνε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλινο αδάμαντα, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι και να πολεμήσουν τον κακό πατέρα τους. Όμως κανείς δεν είχε το κουράγιο να κάνει αυτό το έγκλημα. Μόνο ο Κρόνος, ένας από τους Τιτάνες δεν δίστασε. Με την πρώτη ευκαιρία και καθώς ο Ουρανός έπεσε να κοιμηθεί πήρε το δρεπάνι και τον ευνούχισε. Απο τις σταγόνες του αίματος που έπεσαν στην γη γεννήθηκαν οι τρεις Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μηλιάδες Νύμφες, οι δαίμονες της εκδίκησης και της βιαιοπραγίας.

Από το σπέρμα του αποκομμένου γεννητικού οργάνου που έπεσε στην θάλασσα γεννήθηκε η Αφροδίτη. Ο Κρόνος κυριάρχησε μέχρι που ο γιος του ο Δίας τον καθαίρεσε.

Δίας

Ο Δίας ή Ζευς είναι ο νεότερος γιος του Κρόνου και της Ρέας, εγγονός του Ουρανού και της Γαίας. Είναι η ύψιστη θεότητα του αρχαιοελληνικού πανθέου, καθώς και θεός του ουρανού και του κεραυνού . Η γέννησή του αρχίζει με τους πόνους της Μεγάλης Μητέρας Ρέας στη Δύκτυ της Κρήτης, όπου έκρυψε το παιδί της στο σπήλαιο του βουνού Αιγαίου. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση ο Ζεύς γεννήθηκε στην Αρκαδία, στο όρος Λυκαίον. Κατόπιν έλουσε το βρέφος στην πηγή του ποταμού Νέδα, που ανέβλυσε τότε για πρώτη φορά και κατόπιν μετέβη στην Κρήτη όπου τον παρέλαβαν για να τον φροντίσουν οι Δικταίες νύμφες, οι συντρόφισσες των Κουρητών ή Κορυβάντων. Στην Κρήτη αναφέρονται αρκετά σπήλαια που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στην ανατροφή ή την προστασία του θεού.Ο Δίας υπήρξε ανέκαθεν μετεωρολογικός θεός, ελεγκτής της αστραπής, του κεραυνού και της βροχής. Ο ίδιος ήταν αρχηγός των θεών και ο πιο δυνατός απ' όλους. Χαρακτηριστικό της παντοδυναμίας του είναι το απόσπασμα της Ιλιάδας, όπου προκαλεί τους υπόλοιπους Ολύμπιους να τον τραβήξουν από τον ουρανό στη γη μ' ένα χρυσό σκοινί• τους διαβεβαιώνει πως δε θα τα καταφέρουν. Αν αυτός όμως τραβήξει μόνος του το σκοινί προς την πλευρά του ουρανού, τότε θα παρασύρει όχι μόνο θεούς μα και τη γη ολόκληρη με τις στεριές και τις θάλασσες και θα φαίνεται σαν μια σφαίρα που κρέμεται από τον ουρανό. Γι' αυτούς τους λόγους θεωρήθηκε προστάτης της εκάστοτε εξουσίας, είτε επρόκειτο για βασιλιά, είτε για ευγενείς, είτε για το δήμο (λαό). Κατά τον ίδιο τρόπο προστάτευε και τον πατέρα κάθε σπιτιού, που ήταν αρχηγός της οικογένειας. στους εχθρούς του. Γιος του Δία ήταν και ο Ερμής. Ο μεγάλος θεός αντίκρισε κάποτε την Ατλαντίδα Μαία, που κατοικούσε στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας. Την ερωτεύτηκε και την κατέκτησε στη διάρκεια μιας σκοτεινής νύχτας, όταν η Ήρα κοιμόταν και κανένας άλλος αθάνατος ή θνητός δεν μπορούσε να τους δει. Από το σμίξιμο αυτό προήλθε ο Ερμής, που αναστάτωσε τον κόσμο μόλις αντίκρισε το φως του ήλιου. εμβλήματά του, ήταν ο αετός και η. αιγίς.

Κρόνος

Ο Κρόνος ήταν ο ηγέτης και ο νεώτερος της πρώτης γενεάς των τιτάνων, θεών απόγονων της Γαίας και του Ουρανού. Νίκησε τον πατέρα του, τον Ουρανό, και κυβέρνησε κατά τη διάρκεια της μυθολογικής χρυσής εποχής, έως ότου νικήθηκε από το γιο του, τον Δία.
Ήταν ο μικρότερος σε ηλικία και δύναμη από τους Τιτάνες, αλλά ο πιο πονηρός και φιλόδοξος. Ανέτρεψε τον πατέρα του με την βοήθεια της Γαίας, αλλά φοβούμενος μια ίδια μοίρα κατάπινε τα παιδιά του. Η γυναίκα του και αδερφή του Ρέα έκρυψε το τελευταίο τους παιδί, τον Δία, και αυτός όταν μεγάλωσε τα ελευθέρωσε. Σε μια σειρά από μάχες (Τιτανομαχία) που κράτησαν 10 χρόνια ο Κρόνος και οι Τιτάνες σύμμαχοι του νικήθηκαν και φυλακίστηκαν στα Τάρταρα.
Κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής ο Κρόνος λατρεύονταν ως θεότητα της σοδειάς και των συγκομιδών, ενώ επιτηρούσε και την πρόοδο των ανθρώπων. Απεικονιζόταν συνήθως με ένα κρυστάλλινο δρεπάνι, το οποίο χρησιμοποιούσε για να συγκομίσει τις σοδειές και ήταν επίσης το όπλο που χρησιμοποίησε για να ευνουχίσει και να καθαιρέσει τον Ουρανό. Μια γορτή που ονομαζόταν Κρόνια γινόταν προς τιμή του Κρόνου στην Αθήνα τη δωδέκατη ημέρα του μήνα Εκατομβαιώνα, αλλά και στην αρχαία Ολυμπία.
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι ξεκάθαρη. Μπορεί να σημαίνει «κερασφόρος», αλλά πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι το όνομα προέρχεται από τον αρχαίο ινδικό δαίμονα Kroni.

Άρης

Ο Άρης είναι ο θεός του πολέμου κατά την ελληνική μυθολογία, γιος του Δία και της Ήρας και αδελφή του ήταν η Έριδα. Εξαιτίας της ιδιαίτερης πολεμοχαρούς φύσης του αρκετοί συγγραφείς του 19ου αιώνα ισχυρίστηκαν ατεκμηρίωτα ότι ήταν ξένος θεός, καθώς θεωρούσαν ότι η ελληνική φαντασία αποκλείεται να δημιούργησε έναν τόσο άγριο θεό. Στους μύθους ο Άρης εμφανίζεται πολεμοχαρής και προκλητικός και εκπροσωπεί την παρορμητική φύση του πολέμου. Είχε δύο γιους, τον Δείμο και τον Φόβο, που έδωσαν το όνομά τους στους αντίστοιχους δορυφόρους του πλανήτη Άρη. Ο Θεός Άρης έλαβε μέρος στον πόλεμο της Τροίας με το μέρος των Τρώων. Συνδέθηκε ερωτικά με τη θεα Αφροδίτη, αποκαλύφθηκε όμως από το σύζυγό της, θεό Ήφαιστο. Επειδή το χρώμα του Κόκκινου πλανήτη θύμιζε στους αρχαίους αστρονόμους αίμα, τον ονόμασαν σύμφωνα με το όνομα του Θεού του Πολέμου. Ο Mars ήταν θεός του πολέμου στους Ρωμαίους, ενώ Αρης ήταν το Ελληνικό όνομα. Τα ονόματα των δύο φεγγαριών του πλανήτη είναι επίσης συνδεδεμένα με τον πόλεμο. "Phobos" που σημαίνει Φόβος και "Deimos" που σημαίνει Πανικός.
Ο Άρης είναι ο τέταρτος σε σειρά από τον Ήλιο πλανήτης και συχνά τον αποκαλούν "Κόκκινο Πλανήτη". Η τροχιά του βρίσκεται μεταξύ της Γης και του Δία και εκτελεί μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο σε 687 ημέρες. Για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά του απαιτούνται 24 ώρες και 37 λεπτά, όσο περίπου και η Γη.
Τα βράχια, τα πετρώματα και ο ουρανός παρουσιάζουν μια ερυθρωπή και ροζ απόχρωση και αιτία -όπως πιστεύουν οι αστρονόμοι- είναι τα σωματίδια οξειδίου του σιδήρου που αιωρούνται στην αραιή ατμόσφαιρα του πλανήτη, στην οποία και κυριαρχεί το διοξείδιο του άνθρακα.. Το έντονο κοκκινωπό του χρώμα παρατηρήθηκε από πολλούς πολιτισμούς στο πέρασμα των αιώνων. Το όνομα του Άρη προέρχεται από τον ρωμαϊκό θεό του πολέμου "Mars". Πολλοί άλλοι πολιτισμοί του έδωσαν παρόμοια ονόματα. Οι αρχαίοι Έλληνες τον ονόμασαν Άρη (θεός του πολέμου), οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμασαν τον πλανήτη "Her Descher" που σημαίνει "ο κόκκινός τους".
Ο Αρης είναι ένας σκληρός πλανήτης. Είναι ο επικεφαλής του Τμήματος της Αυτοάμυνας, Επιθετικότητας και Δραστηριότητας. Είναι το ξίφος σας, ο πολεμιστής που σας καλύπτει όταν σας επιτίθενται με οποιοδήποτε τρόπο, η προσωπική σας διμοιρία των ΜΑΤ. Είναι η πλευρά του εαυτού σας που είναι γενναία, θαρραλέα, τολμηρή και ατρόμητη. Περιγράφει πως ενεργείτε όταν είστε τελείως μόνοι σας. Ενδιαφέρεται μόνο για εσάς και δεν υπολογίζει το μέγεθος, τη δύναμη ή τις ικανότητες οποιουδήποτε ή οτιδήποτε είναι εναντίον σας.
Είναι εντελώς αυθόρμητος, η πλευρά σας που ξεκινά όλη την δραστηριότητα. Είναι επικεφαλής του τρόπου με τον οποίο διαμαρτύρεστε ή με τον οποίο εκφράζετε τον θυμό σας. Στην πραγματικότητα, ένας από τους καλύτερους τρόπους να έρθετε σε επαφή με τον Αρη είναι να σκέφτεστε όλους τους τρόπους με τους οποίους περιγράφουμε τον θυμό. Το κόκκινο, η φωτιά, η αδρεναλίνη, οι μυς, το αίμα και η ενέργεια είναι όλες λέξεις του Αρη.

Η γενεολογία των θεών

Αφροδίτη

Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Σπρωγμένη από τον Ζέφυρο στη θάλασσα, η θεά καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες της Ώρες και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στον Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου η Αφροδίτη γεννήθηκε από τα τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννετικά όργαναν του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον απέραντο Ωκεανό. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Ήταν σύζυγος του Ηφαίστου αλλά περιγράφεται ως ερωμένη του Άρη, με τον οποίο φέρεται ότι απέκτησε τον Ίμερο, τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα, που έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο βουνό της Σικελίας και τη Ρόδο, ενώ με τον Διόνυσο χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο έφερε στη ζωή η θεά μαζί με τον Ερμή.
Ακόμα και σήμερα, το όνομα Αφροδίτη προκαλεί εικόνες δελεαστικής ομορφιάς, αισθησιασμού και πάθους. Η θεά είναι καλύτερα γνωστή, ίσως, ως θεία προξενήτρια ή ως παράγων διέγερσης της αισθησιακής επιθυμίας. Στην Ιλιάδα, για παράδειγμα, η ζώνη της Αφροδίτη παρουσιάζεται ως ικανή για να ξυπνήσει την άμεση επιθυμία στα μάτια του κατόχου της7. Όπως επισημαίνει ο Μπάρκερτ, τα ρήματα που διαμορφώνονται από το όνομα της θεάς δείχνουν την πράξη της αγάπης, μια τάση ήδη ορατή στον Όμηρο8.
Η Αφροδίτη είναι διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς. Οι ερωτοτροπία της Αφροδίτης με τον Άρη ήταν πηγή διασκέδασης για τους θεούς του Ολύμπου και αποτέλεσε πιθανότατα αντικείμενο μιας αρχαίας λατρείας9. Η αγάπη της για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά. Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο
Εάν η λατρεία της Αφροδίτης απεικονίζει τις αρχαίες συλλήψεις που συνδέονται με τον πλανήτη Αφροδίτη, πρέπει να αναμένεται ότι η γνώση της μυθολογίας του πλανήτη θα βοηθήσει στην ερμηνεία των συγκεκριμένων λεπτομερειών της λατρείας της θεάς. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, το σημαντικό ρόλο της Αφροδίτης ως θεάς θρηνωδού, προφανέστερο στις παραδόσεις που περιβάλλουν τον Άδωνι, ένα θεό που οι τελετουργίες του σχετίζονταν με την τελετουργική θρηνωδία20. Όπως έχουμε δει, η Αφροδίτη λέγεται ότι πήδηξε από τους βράχους Λευκάδας από την αγωνία της για το θάνατο του Άδωνη. Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: «Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού.

Ερμης

Ο Ερμής είναι ο αγγελιοφόρος των θεών στην ελληνική μυθολογία. Ακόμη, λειτουργεί ως ψυχοπομπός, δηλαδή οδηγεί τις ψυχές των νεκρών στον Άδη (όπως μαθαίνουμε στην Οδύσσεια), αλλά είναι και προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιχνιδιών και του εμπορίου. Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, πατέρας του Ερμή ήταν ο Δίας και μητέρα του η Μαία, μία από τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του Άτλαντα, του γίγαντα που κρατούσε στις πλάτες του τον ουρανό. Πρόκειται για τις Πλειάδες κόρες που αργότερα ο Δίας τις μετέτρεψε σε αστερισμό, μαζί με τον κυνηγό Ωρίωνα, καθώς ο τελευταίος τις καταδίωκε.
Πρόκειται ίσως για την πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει αρχικά πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους, Εκείνος είναι που εισηγαγε τα γραμματα και τις επιστημες στην ανθρωπότητα, δίδαξε τη χρήσητης διάνοιας και μάλιστα υπάρχουν μύθοι πoυ αποδίδουν σε αυτόν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς στους ανθρώπους. Ταυτόχρονα είναι προστάτης του εμπορίου, των θυσιαστικών τελετών και της μαγείας. Εκφράζει με ένα αρχετυπικό σχεδόν τρόπο την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους, καθώς εύκολα απατάται και κάνει λάθη. Διαθέτει, επιπλέον, μια σκιώδη και περισσότερο ανθρώπινη όψη, καθώς είναι πρώτος στην απατεωνιά, το ψέμα και την κλεψιά. Ο βρετανός ακαδημαϊκός Ρ. Φ. Γουΐλετς γράφει τα εξής:
«…ο Ερμής είναι ο πλέον συμπαθής, ο πλέον ασταθής, ο πλέον συγκεχυμένος, ο πιο πολυσύνθετος και επομένως ο πιο Έλληνας από όλους τους ολύμπιους θεούς».
Τα βασικότερα γνωρίσματά του, ωστόσο, είναι ότι λειτουργεί ως αγγελιαφόρος των θεών, δηλαδή ως μεσάζοντας μεταξύ αυτών και των ανθρώπων, ενώ επιτελεί και το λειτούργημα του ψυχοπομπού, οδηγώντας τις ψυχές των νεκρών στον Άδη, Επίσης, είναι από τις θεότητες που για τις δραστηριότητες τους χρησιμοποιουν τη σκοτεινή Νύχτα και γιά αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη. Μάλιστα αναφέρεται ότι το βράδυ που έκλεψε τα ιερά βόδια του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, για να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του από την Πιερία μέχρι τα όρη της Κυλλήνης. Σύμβολά του είναι το κηρύκειο, έμβλημα των γοργόφτερων αγγελιαφόρων, και τα φτερωτά σανδάλια. Στην Εσωτερική Παράδοση ο Ερμής συμβολίζει το ΛΟΓΟ, δηλαδή το σύνολο όλων των διανοιών στο Σύμπαν ή σε κάποιο από τα υποσυστήματα του.

Σελήνη

Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως). Στην Ελληνική μυθολογία και Ελληνική Εθνική Θρησκεία η Σελήνη, ή Μήν (από τη σεληνιακή μηνολόγηση) ή Πασιφάη (στη Λακωνία), είναι τιτανική οντότητα, Κατά την Θεογονία του Ησιόδου η Σελήνη είναι κόρη του Υπερίωνος και της Θείας και αδελφή της Hούς (Αυγής) και του Ηλίου, ο οποίος τη φωτίζει αιώνια λόγω της αδελφότητάς τους.
Απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Στο θεολογικό και συμβολικό επίπεδο, η Θεά Σελήνη αποτελεί τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του Κόσμου, καθώς και την πόρτα προς την απόκρυφη φύση της ανθρωπότητος και του Σύμπαντος, προς εκείνο δηλαδή που μένει άφατο στην συνηθισμένη θέαση της Φύσεως. Υπό αυτή την έννοια θεωρείται ότι στοιχειώνει άμεσα το φαντασιακό και το υποσυνείδητο. Είναι η πρώτη και η μόνη σεληνιακή Θεά στην αρχαιότερη ποίηση. Τα επίθετα που της αποδίδονται είναι Αίγλη, Πασιφάη, Μήνη και Φοίβη. Με την εξέλιξη της μυθολογίας και άλλες Θεές συσχετίσθηκαν με τη Σελήνη, όπως η Εκάτη, η Άρτεμις, και η Ήρα.